Домашнее задание
Перевод текста на русский язык.
10.02.20
Ուրախություն
Ամբողջ օրը նա տխուր էր, ու մոտ էր այն պահը, երբ պիտի կարծեր, թե մարդիկ առաջինը ստեղծել են «տխրություն» բառը։
Հետո նա հիշեց, թե ինչպես մի պատմվածքում, երեկույթի ժամանակ ծանոթանում են մի տղա ու մի տխուր աղջիկ։ Հետո երեկույթ բառը նրան հիշեցրեց ընկերոջ տգեղ ընկերուհուն, որն իրեն երեկույթի էր հրավիրում։
Նա սթափվեց այդ բոլորից ու սկսեց մտաբերել, թե ինչու է հիշել այն տգեղ աղջկան։ Իր հիշածները նա նորից վերհիշեց եւ նորից ու նորից զարմացավ իր վրա։ Ապա մոտեցավ գրամեքենային։ Նա գրող էր ու տանել չէր կարողանում իր հաջողված գործերը։ Որովհետեւ բոլորն էլ հավանում էին դրանք ու կարծես ուրիշինն էին արդեն։ Իսկ թույլ գործերը, որ չէին հավանում, ՍՏԻՊՎԱԾ ինքն էր սիրում։ Մոտ էր այն պահը, երբ նա պիտի զգար, թե մարդկանց ստեղծած երկրորդ բառը արդարությունն է։
Հետո նա կամաց֊կամաց մոռացավ այս բոլորը, ու արդեն պատուհանից այն կողմ լսելի էր գրամեքենայի տկտկոցը։
Հիմա պատուհանից այն կողմ այլեւս տկտկոց չէր լսվում, որովհետեւ նա ավարտել էր իր պատմվածքը, սակայն չէր կարողանում գտնել վերնագիրը։ Նա դուրս եկավ փողոց՝ մի քիչ զբոսնելու։ Եւ մոտ էր այն պահը, երբ նա կգտներ իր նոր պատմվածքի իսկական անունը․ դա մարդկանց ստեղծած երրորդ բառն էր՝ «Ուրախություն»։
«Радость».
Весь день ему было грустно, и настал момент, когда он подумал, что люди впервые придумали слово «грусть».
Затем он вспомнил, как в одном рассказе на вечеринке он встретил мальчика и грустную девочку. Затем слово «вечеринка» напомнило ему об некрасивой подруге друга, которая пригласила его на вечеринку.
Она проснулась от всего этого и начала задаваться вопросом, почему она вспомнила эту некрасивую девочку. Он вспомнил то, что вспомнил и удивлялся снова и снова. Затем он подошел к пишущей машинке. Он был писателем и не мог справиться с его успешными работами. Потому что всем они нравились, и они уже казались кем-то другим. И слабые места, которые им не нравились, он должен был любить. Момент, когда он должен чувствовать, что второе слово, созданное людьми, было справедливостью.
Затем он медленно забыл все это, и за окном послышалась пишущая машинка.
Теперь за окном больше не было жужжания, потому что он закончил свою историю, но не смог найти название. Он вышел на улицу погулять. И это было то время, когда он нашел настоящее название своей новой истории, Это было третье слово, созданное людьми, «Радость».
